News

- 2016 Arture#5

- 2016 18/02- 21/02 BAD, Eskimofabriek, Gent invited by Arture, http://belgiumartdesign.be/whos-bad/

- 2015 solo: 30 Wind socks revisited, CC Knokke-Heist

http://wavemakers.prezly.com/persbericht-tentoonstelling-griet-dobbels-30-wind-socks-revisited#

- 2015 Artist book Straight Line Attempt, Posture Editions N° 16 - leporello 20 p, tekst Frank Maes - www.posture-editions.com ism www.bepartlive.org

- 2015 Juli-Augustus, Kunstenfestival Watou, Douvie hoeve, www.kunstenfestivalwatou.be

- 2015 19/04-30/06 ART-TRACES across the Western front, Langemark-Poelkapelle,

- 2015 19/02-19/04 Take position Group show EMERGENT gallery & association, WWW.emergent.be

- 2015 Jan/Feb AIR Bray-Dunes (FR) with sea view / met zicht op zee icw EMERGENT gallery & association

- 2015 30 november 2014 tot 20 april TUSSENTIJD  Expo in het landschap, Moortsele

- OH, WHAT A LOVELY MOUNTAIN! solo BRUTHAUS, Waregem, 12/10 > 09/11

- 2014 juli/september: residentie Be-Part, Waregem

- 2014  september/oktober: Group show: The Daylight Show, Dresselhuyspaviljoen, Landgoed Zonnestraal          

  Hilversum  http://www.tondeboer.nl/, NL   http://sunsandstars.nl/exhibitions/

- 2014 Editie voor publicatie KULeuven

- The map is not the territory, Northumberland, UK

- 2014 publicatie art@school, Griet Dobbels en Jan De Cock

- 2014 The map is not the territory, groepstentoonstelling, Harelbeke

- 2013 publicatie Mind the gap, Griet Dobbels en Dolores Bouckaert

  Vriendeneditie 2013 Museum Dhont-Dhaenens, Deurle,

 

- 2013: Group show: Badly Natured: Nestruimte, Den Haag, NL

meer info: http://nestruimte.nl/nl/nu

- 2009-2013 art@school in samenwerking met Jan De Cock en UGent

 

- The map is not the territory

http://www.youtube.com/watch?v=FclCRYjUNgY&feature=youtu.be

- zwerm 03, VERBEKE FOUNDATION editie Zwerm 03

 


Work

Work

Artist book: Straight Line Attempt (Posture Editions Nr 16) - leporello 20 pag., hard cover Typeset Univers, text Frank Maes, photos Griet Dobbels 2015 - 20 EURO, on sale: http://www.posture-editions.com/contact - The digital collage of the coastline is printed on this twenty-part concertina book. When it is unfolded completely, to its length of 4.2 m., the coastline zigzags up and down. This rendering accentuates the fact that it is constructed. When it is stood upright in the form of a concertina, like a sculpture, the viewer, if he finds the right viewing height, can observe the coastline in a straight line.

30 Wind Socks Revisited, solo show CC Knokke Heist (2015), photos Griet Dobbels and Frank Quayhaegens - Ter gelegenheid van de vijftiende verjaardag van 30 Wind Socks, een installatie van Griet Dobbels langs de kustlijn van Knokke-Heist, kan u in CC knokke-Heist voor het eerst de tekeningen bekijken, die naar aanleiding van de Wind Socks ontstonden. Daarnaast wordt het nieuwe werk Straight Line Attempt getoond dat is ontstaan tijdens een residentie in Bray-Dunes (FR) op uitnodiging van Emergent, Veurne. Dit werk werd ook in boekvorm vertaald. De publicatie Straight Line Attempt is het resultaat van een intense samenwerking tussen Griet Dobbels en Posture Editions. Deze publicatie kwam er in samenwerking met Be-Part, Platform voor actuele kunst, Waregem.

Air Show is een installatie (prints/tekeningen/projectie/video) die is ontstaan tijdens een recente AIR in Be-Part (Waregem), waar Dobbels op zoek gaat naar de grens tussen beweging en stilstand in een tekening.

Door een schijnbare toevoeging van een geprojecteerd beeld, ontstaat er een vervreemdend landschap. Het is onduidelijk wat er geprojecteerd wordt. Dit kan een video, still, tekening of helemaal niets zijn. Dobbels beslist wat al dan niet zichtbaar wordt door de keuze van de drager. Materie en betekenis vervloeien op het moment dat je ze denkt te kunnen pakken en komen terug zodra je ze loslaat.

De aanwezigheid van het afwezige wordt in vraag gesteld. Het is niet omdat je het niet ziet dat het er niet is.

In hoeverre is het landschap maakbaar? Wat is de relatie tussen de mens en het (authentieke) landschap? Net als bij een geconstrueerde landschap is het in deze installatie niet altijd duidelijk wat oorspronkelijk was en wat artificieel. Is het een tekening of een geprojecteerd beeld? Is het een stilstaand of voortdurend bewegend beeld? We verwarren wel eens de weergave van de realiteit met de realiteit zelf. We doen pogingen om de dingen rondom ons te controleren, maar daar slagen we niet altijd in. Perceptie overlapt niet altijd de realiteit.

De materialiteit van het medium en de donkere en minder donkere partijen van de drager bepalen wat zichtbaar wordt en wat niet. Zo ontstaat er een diepte, een soort van 3D beeld dat de kijker meetrekt in het landschap en het anders doet bekijken.

Kunstroute: Art Traces across the Western Front Poelkapelle-Langemark 19/04-17/07 2015

Locatie: Statiestraat 37, Langemark (schuur bij eerst heropgebouwde boerderij na WOI)

Flood(01), Sumi inkt , canvas, 7m x 6m

www.langemark-poelkapelle.be/website/3494-www.html

www.facebook.com/pages/ART-TRACES-across-the-Western-Front-kunstroute/1563832857162500?fref=ts

www.gonewest.be

Take Position, Groupshow, 15/02-19/04/2015

www.emergent.be

Met zicht op zee / With full sea view

AIR in Bray-Dunes (FR) in collaboration with EMERGENT gallery & association
www.emergent.be

De mens tracht door het in kaart brengen van een gebied, er controle over te krijgen. Doorheen de tijd verschuift het landschap en verliezen we de controle telkens een beetje tegenover de natuur. Door een recente stafkaart met de Ferrariskaart uit 1778 te vergelijken, gaat Dobbels op zoek naar verschillen in het landschap. Is de Molenbeek op verschillende locaties verplaatst of was de manier van in kaart brengen in 1778 minder accuraat? Met de hulp van een landmeter en het meest recente en gesofisticeerde GPS systeem tekent Griet Dobbels de oude ligging van de Molenbeek opnieuw uit in het landschap.

Oh, what a lovely mountain!

Solo Bruthaus , Waregem van 11 oktoebr tot 9 november 2014

Griet Dobbels  stelt voor het eerst solo tentoon in BRUTHAUS na een recente residentie in B-Part in Waregem.

BRUTHAUS toont een selectie foto’s van de kunsthappening The map is not the territory, een reeks tekeningen Trek en een serie sculpturen Dubbel.

In The map is not the territory speelt Griet Dobbels met de illusie van het kennen en vatten van de realiteit. Door het voortdurend wandelen op een hoogtelijn verandert het landschap in een kaart. Het landschap wordt gezien als een blad papier met hoogtelijnen, die letterlijk worden aangeduid en bepalen waar je staat. Ze vormen een referentiekader waarin het individu een houvast vindt. Maar hoe verhoudt perceptie zich tot de realiteit?

Zoals in de reeks tekeningen Trek wordt het landschap een bewegende maquette, waar je groepen aan de hand van tekens en markeringen in bepaalde richtingen doet bewegen en die op deze manier het landschap anders doen bekijken. We verwarren wel eens de weergave van de realiteit met de realiteit zelf. Het in kaart brengen van een gebied is daarom nog niet het gebied zelf. We doen pogingen om de dingen rondom ons te controleren, maar daar slagen we niet altijd in. Perceptie overlapt niet altijd de realiteit.

De reeks sculpturen Dubbel symboliseert het spanningsveld waar onverzoenbare tegenstellingen met elkaar worstelen, elkaar uitdagen, elkaar versterken, elkaar camoufleren of elkaar aanvullen. De contrasten zijn talrijk in dit werk. Ze zijn tegelijkertijd aanwezig  en toch niet altijd zichtbaar voor de toeschouwer die vaak op een verkeerd been wordt gezet of in zijn/haar eigen wereld verdwijnt. Dit werk gaat over construeren en afbreken van dingen, over schoonheid en gruwel, over veiligheid en gevaar, over grenzen en oneindigheid, over inhoud en vorm, over waardeloosheid en kostbaarheid, over universaliteit en individualiteit, over natuur en cultuur, over ambacht en kunst, over grootsheid en nietigheid, over vluchtigheid en tijdloosheid. Kortom over de confrontatie jezelf los te laten of juist vast te houden.

Diepe ernst met een knipoog!

Oh, what a lovely mountain! baadt in een zee van water. Het is niet omdat je iets niet ziet dat het er niet is.

The MAP IS NOT THE TERRITORY Kunsthappening 2012

http://www.youtube.com/watch?v=FclCRYjUNgY&feature=youtu.be

Al wandelend tekenen van een levende hoogtelijn in het landschap van Herzele, kunstenfestival ARPIA 2012: 

Hoe verhouden individuen zich tot een landschap? Een ingreep in het landschap waardoor het landschap op zich op termijn een kaart wordt. Het landschap wordt gezien als een blad papier met hoogtelijnen, die letterlijk worden aangeduid en bepalen waar je staat. Ze vormen een referentiekader waarin het individu een houvast vindt. Het landschap wordt  een bewegende maquette, waar je groepen aan de hand van tekens en markeringen in bepaalde richtingen doet bewegen en die op deze manier het landschap anders doet bekijken.

 

Publicatie Mind the gap Griet Dobbels & Dolores Bouckaert

voorstelling + toonmoment: vrijdag 12 april, 19u Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle

Sinds 2008 werken Dolores Bouckaert en Griet Dobbels samen aan het project Mind the gap. De titel van hun project slaat op de kloof die gaapt tussen hen in, tussen de werelden die beiden elke dag scheppen door middel van hun werk. Die kloof is, zoals ze het zelf verwoorden, een niemandsland. Het aftasten van die kloof en het zoeken naar mogelijk-heden om deze te overbruggen, vormen voor beide kunstenaars de uitdaging voor Mind the gap. De twee zeer verschillende intuïties zorgen voor heel diverse creatieve impulsen. Mind the gap is zo een uitdijend dialoog zonder finaliteit voor ogen. Uit het één kon en kan altijd weer iets daaropvolgend ontstaan: een performance, een fotoreeks, een collage, een installatie, een reis, een video, een boek, een tentoonstelling. Door niet voor het compromis tussen twee artistieke visies te kiezen, maar integendeel de visie van de ander te gebruiken als uitdager voor de eigen visie, wordt een ongedwongen en onvoorspelbaar creatief spel mogelijk.

De editie Mind the gap is gerealiseerd
in een beperkte oplage van 300 exemplaren,
exclusief voor de Vrienden
van het Museum Dhondt-Dhaenens
en kwam tot stand met de genereuze steun van Fotorama & Galerie Jan Dhaese.

'Bird seed Madonna' rundsvet, graan, betonnen sokkel (H: 2,80) Badly Natured, Nest Den Haag

http://nestruimte.nl/en/projects/badly-natured

Een klassiek laat gotisch beeld van een Mariafiguur (Kathedraal van Reims) staat opgesteld tussen de struiken. Het beeld staat op een hoge sokkel en kijkt met een genegen blik naar beneden. Het bestaat uit rundvet en graan en zal door de vogels worden verorberd. Beelden zijn gemaakt om personen in onze westerse cultuur te vereeuwigen. Ook kunstenaars verlangen naar onsterfelijkheid. Ze maken beelden in brons, in materialen die eeuwig blijven. Met het ‘Eetbaar Beeld‘ ('Beelden Buiten', Tielt 1998; 'Secret Gardens', Londen 2000; ‘Artificial Nature’, Kemzeke 2009) stelt Dobbels dit in vraag. Ze keert om en benadrukt het tijdelijke en het vergankelijke in een beeldtaal en materiaalgebruik die de eigen vergankelijkheid in zich draagt.

http://nestruimte.nl/en/info/nest-in-the-press/van-bezwering-tot-ontroering-badly-natured-in-nest-den-haag

http://nestruimte.nl/en/info/nest-in-the-press/mooie-kunst-en-veel-huiver

http://nestruimte.nl/en/info/nest-in-the-press/boven-de-afgrond-kussen-leven-en-dood-elkaar

http://nestruimte.nl/en/info/nest-in-the-press/rotnatuur

 

 

art@school: Infiltratie van hedendaagse kunst binnen het reguliere onderwijs Hedendaagse kunst doet dingen met mensen. Het vat samen, representeert, ontkracht, bevestigt, verruimt of doet twijfelen. Ze stelt de maatschappij in vraag en helpt haar met de complexiteit en diversiteit omgaan. Een maatschappij zonder hedendaagse kunst kan niet bestaan. art@school wil door infiltratie van 2 hedendaagse kunstenaars kunst blijvend introduceren in het reguliere onderwijs.

MIND THE GAP the director's cut: zaterdag 14 mei om 20:30u Netwerk (Aalst) www.netwerk-art.be  Dobbels en Bouckaert presenteerden eind 2009 de tentoonstelling Mind the Gap in Netwerk. De tentoonstelling was een tussenstadium in een zich continu ontwikkelend project dat vertakkingen kreeg naar video, performance en installaties. Nu presenteren ze het finale resultaat, een videoperformance waarin ze de toeschouwer gidsen door een imaginaire reconstructie van het parcours dat voorafging en volgde op de tentoonstelling.meer info volgt. www.netwerk-art.be

Dubbel 00 (groepstentoonstelling MEER Voorkamer, Lier)oktober-november 2010

Dubbel 00  situeert zich opnieuw op het grensgebied van uitersten, de plaats waar telkens betekenissen ontstaan en weer verdwijnen. Materie en betekenis vervloeien op het moment dat je ze denkt te kunnen pakken en komen terug zodra je ze loslaat. De aanwezigheid van het afwezige wordt in vraag gesteld.

 

my gated communities Galerie MarionDcannière, Antwerpen, oktbober-november 2010

MIND THE GAP Video perfomance

ism Dolores Bouckaert en Benny Vandendriessche

mei 2010, Brakke Grond op De Kunstvlaai, Amsterdam

Mind the gap © Griet Dobbels & Dolores Bouckaert, Netwerk Aalst

Many more than before (2009-2010), WIP, rijzende installatie

Mind the gap, De Pianofabriek, Brussel, Working Title Festival, december 2009

Mind the gap, On hold  video diptiek installatie 

© 2009 Griet Dobbels & Dolores Bouckaert

Video: Benny Vandendriessche & Carl Rottiers

Performers: Lara Barsacq & Dirk Hendrikx

'Mind the Gap' (© Griet Dobbels en Dolores Bouckaert, 2009-2010) is a performance, a video installation, a spacial installation and a publication. It's about borders and the space where two extremes meet. They investigate the different aspects of the transitional moment. Why do extremes cross over, why don't they? It's about being bold and trying, about the fear of losing control and meaning, about failure, about touching the elusive and obscuring it again. www.netwerk-art.be

 

video Bird Seed Madonna

H:1,70, rundvet en graan (1998/1999, Tielt, Beelden Buiten - 2000, Secret Gardens, London - 2009/2010, Verbeke Foundation, Stekene)

installatie Zwerm 03

'zwerm 03' in de Collage Zaal tijdens Artificial Nature, Verbeke Foundation, Kemzeke (Stekene), 23 mei tot 15 november 2000. Dobbels toont een nieuwe reeks tekeningen/collages (A3) en twee papieren sculpturen (100/70/18cm). Zwerm 03 interageert met het eetbaar beeld en volgt op Zwerm 01, MDD 2007. Zwerm 03 materialiseert opnieuw de zoektocht van Dobbels naar manieren om kunst te ervaren en te consumeren. Het sloopproces door de tijd, de natuur en de omstandigheden is een tastbare vertaling van de filosofische vraag naar de eeuwigheid der dingen en de waarde van kunst.

'Zonder titel' rundsvet, graan, betonnen sokkel (H: 2,80) Artificial Nature, Verbeke Foundation, Kemzeke,  23 mei - 15 november 2009 (Tielt, 1998 - Londen, 2000)Een klassiek laat gotisch beeld van een Mariafiguur (Kathedraal van Reims) staat opgesteld tussen de struiken. Het beeld staat op een hoge sokkel en kijkt met een genegen blik naar beneden. Het bestaat uit rundvet en graan en zal door de vogels worden verorberd. Beelden zijn gemaakt om personen in onze westerse cultuur te vereeuwigen. Ook kunstenaars verlangen naar onsterfelijkheid. Ze maken beelden in brons, in materialen die eeuwig blijven. Met het ‘Eetbaar Beeld‘ ('Beelden Buiten', Tielt 1998; 'Secret Gardens', Londen 2000; ‘Artificial Nature’, Kemzeke 2009) stelt Dobbels dit in vraag. Ze keert om en benadrukt het tijdelijke en het vergankelijke in een beeldtaal en materiaalgebruik die de eigen vergankelijkheid in zich draagt.

Dubbel 00 - Work in progress - (februari 2009)

tekeningen, mixed media (42 cm / 21 cm)

Brainbox unit 4 (Deborah Delva - Peter Morrens - Griet Dobbels) in Croxhapox, Gent: 11 Units van telkens 3 kunstenaars krijgen 1 week de tijd om met het eindproduct van de vorige Unit verder te gaan en een nieuwe tentoonstelling op te bouwen. De tentoonstellingsruimte wordt een laboratorium waarbij het project zelf tegelijk uitgangspunt en tijdelijk eindproduct is. Meer info en de andere units zijn te bekijken op: www.croxbrainbox.blogspot.com

 

 

Zwerm 02

Ontwerpschets
Animatiefilm 20"

februari 2008

'Picture This' Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle - sculptuur (ouwel, eetbare inkt, cacaoboter-10Mx1M) - tekeningen (50x37cm) - video (20'')

Een immense rol eetbaar papier is bedrukt met teksten. Het staat centraal opgesteld in de ruimte en is deels uitgerold. De tekeningen en de video die er rond getoond werden, documenteren niet alleen andere vormen van presentatie, maar ook de mogelijke verorbering van de teksten. Griet Dobbels creëert zo een spanningsveld tussen het plezier om te kijken en de verleiding om te proeven. ( Oktober-November 2007 )

Tekeningen windzakken - april 2005 - Noordwijk aan Zee - 42 cm/21 cm - mixed media

Reeks tekeningen en voorstellen in het kader van het Masterplan voor Noordwijk aan Zee (NL) voorgesteld door Ronnie van de Putte (Muntendamsche Investeringsmaatschappij)

'Zonder titel' kunstintegratie voor het OV2-huis van de basisschool Kasterlinden in Anderlecht  Dit project is gerealiseerd in een vroegere portierswoning die ingericht werd als huis voor onderwijs en vorming van leerlingen met gehoor-, gezichts- of andere problemen. Als een rode draad door het huis werden er handgrepen of leuningen geplaatst. Zo wordt de leuning een zintuiglijke gids voor de bewoners. Dit werk beperkt zich dan ook niet tot een louter visuele aantrekkingskracht, maar heeft evenzeer een sociale dimensie. ( 2002 )

'Zwem je rijk' ( Brugge 2002, Culturele hoofdstad van Europa)  mediaevenement - video - affiches - stikkers

Samen met een klas van het St-Jozefs instituut en de Nationale Bank van België, bracht Griet Dobbels een badbruisbal met versnipperde bankbiljetten op de markt. In het bad bruist de 'geldbom' weg en je zwemt in het geld. Om de geldbom te doen verkopen werden alle clichès uit de kast gehaald: Het product werd voorgesteld door BV's; De opbrengst ging naar een goed doel; alle media werden erbij betrokken;...

'Kawaramachi-Sijo'

Kyoto - Japan - 1996
3000 opéén gestapelde papieren zakdoekjes
60 x 50 x 70 cm

Bio

Straight Line Attempt (Posture Editions Nr 16)

(Frank Maes, Koksijde, August 2015)

 

Fifteen years ago, in spring 2000, Griet Dobbels’ 30 Wind Socks were installed for the first time at ten locations along the promenade in Knokke-Heist. Since then, this has been repeated every year, from Easter to the autumn half-term holiday.

 

In January and February 2015, Griet Dobbels spent three weeks in a flat with a view of the sea in Bray-Dunes, just a few kilometres from De Panne. Emergent (Veurne) invited her there in the context of the group exhibition Positie kiezen (‘Choosing a Position’).

A flat with a view of the sea puts its occupant in a specific position: it literally leaves the inhabited world behind it. Inside the flat all the neighbours cease to exist and a one-to-one relationship is formed between the occupant-viewer and the sea. The window acts as an interface, a vertical projection screen or frontal view that reduces the sky, sea and beach to a series of lines at different heights. The view of the sea presents the promise of a homogeneous surface that also extends endlessly beyond the horizon. The viewer on the other side of the window can survey the sea at a single glance. The ‘pact’ between the individual and the world is sealed in the uninterrupted horizon, which is at the height of the viewer’s eyes.

 

In Filosofie van het landschap (‘Philosophy of the Landscape’), Ton Lemaire writes that the individual and the horizon made their appearance in Western art at the same time. And that time was in early or proto-modernity, the fourteenth and fifteenth centuries, when a new type of relationship between man and the world emerged. In many paintings this took the form of architectural elements. For example, the window played a crucial part in representing the new relations between individual and world, inside and outside, and culture and nature. It was not without reason that the fifteenth-century architect Alberti defined the painting itself as a window. It is on the basis of the window that the individual situated himself outside the world and precisely in this way was able to acquire a certain measure of overview. It was only by taking physical and mental distance from it that one was able to capture the ‘land’ in an image and in that way make it into a ‘landscape’. In the art of both the Italian and Flemish Renaissance, the many interiors that offer a view of the landscape through a window provide evidence of this awareness. By visually isolating a small part of the world and placing oneself outside it, it became the surveyable and measurable object of the individual view. And it was precisely by making the world an object of the viewer’s eye that Western man became an individual subject: an actor capable of bending the world (or part of it) to his will, and who could make a difference to that which existed. But at the same time, this individual of course remained part of an existing world, the world of his immediate impressions and relationships, which he would never ever be able to survey as a whole. Modernity is this straddled state, the separation between these two positions that is impossible to bridge: at all times we find ourselves simultaneously outside the world and part of it. The best proto-modern and modern art has always given expression to this consciousness, from Van Eyck to Picasso, from Rembrandt to Broodthaers.

Griet Dobbels’ oeuvre consists of a constant dialectic between the two positions, sometimes seemingly nonchalant, then apparently obsessive, often childishly simple, simultaneously playful and serious, incisive and light. In a position between these two poles, she never gives the impression of being able to close the gap, of being able to transcend or resolve the antitheses.

 

During her residence, with her view of the sea, Griet Dobbels systematically used her flat as a modern viewing machine, as a camera. Using washable felt pens in various colours she kept a daily record of the movement of the tides on her window. In this way the lateral movement of the surf was converted into a sequence of horizontal lines, accompanied by a note of the time, which varied only in height. Just before she left, Dobbels transferred these ‘height lines’ to tracing paper. One of the sheets was exhibited, fixed to the wall with tape. The artist did not consider it a problem that it regularly blew up with a rustling sound and after a time was quite creased, on the contrary.

A camera on a tripod stood in her flat throughout her time there. So it was a camera within a camera, a static eye. She often made the camera automatically take long series of photos at regular intervals. She used these pictures to make animated films. In one of them she opted to take up a position beyond the window. At low tide, while the camera was operating automatically, she went down to the beach. Using the point of her shoe, she made several attempts to draw a straight line down as far as the surf, perpendicular to the waterline: Straight Line Attempt. What she herself was unable to check at that moment had in the meantime been recorded unrelentingly by the cyclopic eye of the camera: the degree to which, again and again, she deviated from geometrical correctness, sometimes just a little, sometimes rather more. And the way each attempt was washed away by the indifferent sea. In this way, Dobbels added an appealing, childishly simple episode to a strong tradition, which first appeared in the 1970s when performance artists (including Vito Acconci, Rudolf Schwarzkogler, Ulay & Abramovic and Yoko Ono) presented themselves deliberately as the object of the recently introduced video camera. They pointedly visited the other side of the window, thus provoking the viewer, often in intense, dramatic actions.

 

During her residence, Dobbels asked herself a fascinating question. Is the fact that the Belgian coast lies more or less in a straight line purely coincidence, a mere chance of nature? After a certain amount of research, she found that this is not the case. It is the result of a dialectic between man and nature. After the Elizabeth Flood of 1404, Margaret of Male, Countess of Flanders, ordered that a dyke should be built to hold back the sea. It is still called the Count Jan Dyke, after Margaret’s son and successor, Jan the Fearless. These sea defences, large parts of which have been preserved and which also survive in street names, lie several kilometres inland from the present coastline and run from Dunkirk to Sas van Gent. The result was that the formation of dunes from the French-Belgian border to the Westerscheldt occurred more or less in a straight line. In the meantime, long stretches of dune have made way for blocks of flats. It is precisely the fact that the Belgian coastline is so straight that reinforces one of the essential functions of the exemplary flat with a view of the sea, which is the one-to-one relationship between its occupant and the sea.

After her stay in the flat, during which she briefly made herself the object of the camera, for the follow-up in June and July 2015 Dobbels changed the positions or relationships between herself, the camera, the coastline and the sea. She went onto the beach once again, but this time with the camera in her hand. It was now no longer herself who was the prey of her photographic eye, but the arrays of flats, the long rows of stacked viewing boxes along the promenade. The direction of movement was now no longer at right-angles to but parallel to the coastline, going eastward in several steps from Dunkirk to Nieuwvliet. The photos were taken in two different ways. No tripod this time. Taking account of the times of low tide, on each occasion Dobbels tried to start two hours in advance, when the beach was already fairly wide. She tried to keep to a straight line, close to the waterline and parallel to the promenade or dunes: Straight Line Attempt (2). Every hundred or two hundred metres she stopped, turned a quarter of a circle so that her back was to the sea, brought the camera to eye-level and took a sharp panoramic photo. The intention was that these photos would ultimately form one long, continuous digital collage of the piece of coastline walked.

After a certain number of kilometres, Dobbels turned round and covered the same distance in the opposite direction, once again as close as possible to the sea. She set her camera to a lower resolution. Retracing her steps, Dobbels held the camera out in front of her more or less at right-angles to the waterline and at navel level. Every other step she took a photo, without looking into the lens. She later made an animated film using these photos. In the jolting rhythm of the image dancing up and down, the viewer can follow what the camera had to endure in the course of the successive walks. The film is a direct record of this, with no additional intervention by the artist.

 

Things are different in the digital collage. Dobbels was trying to take all the panoramic photos of the coastline in accordance with a number of set parameters. To achieve this she imposed on herself the abovementioned rules. But the weather, the varying width of the beach, or the tailbacks and the search for free parking on the coast in summertime often prevented the strict application of the rules. She only had to stop her journey once because of rain on the lens. The broad beach at De Panne allowed for a much longer distance to the promenade than, for instance, Middelkerke. Dobbels’ attempts to photograph the coastline perfectly horizontally and frontally were also only occasionally able to approach perfection, and at other times failed miserably. When low tide was very early in the day, she had to photograph the buildings along the coastline backlit by the low sun. She then had to overexpose these pictures at home in order to achieve any kind of detail in the result. And of course a low evening sun required another sort of correction. So the resulting digital collage may from a certain distance give the impression of being a perfectly continuous, homogeneous depiction of a coastline, but on closer inspection it displays a great deal of incongruence in terms of perspective, lighting and details. The fact is that this rendering of the coastline shows the circumstances and history of its construction. Dobbels tried as much as possible to keep this line under control in the dialectic between the previously planned rules and the circumstances of each specific moment. Realising that a perfectly constant and static rendering was impossible, she tried to let the line move as she wished.

 

The digital collage of the coastline is printed on this twenty-part concertina book. When it is unfolded completely, to its length of 4.2 m., the coastline zigzags up and down. This rendering accentuates the fact that it is constructed. When it is stood upright in the form of a concertina, like a sculpture, the viewer, if he finds the right viewing height, can observe the coastline in a straight line.

 

24 July 2015. Griet Dobbels is walking on the beach at Knokke-Heist. A lively breeze is blowing in her face. She is enjoying the ten groups of three windsocks that try in vain to catch the wind and cheerfully point her in the right direction.

She walks from the channel in Zeebrugge to the one in Cadzand. That’s 24 kilometres there and back. She starts at about 11.30 am. She will walk without interruption until 6 pm, apart from short break to eat, drink and go to the toilet. During the outward journey she will take 201 high-resolution panoramic pictures, and on the return journey 7210 small-format photos for the animated film. From this last figure one can deduce that the return journey will consist of 14,420 steps. The journey will leave her with a blister on her left foot. Which is not too bad, considering the scorching combination of heat, sand and salt water that will attack her skin.

Here and there, one of the windsocks has a smear, a patch or a crease, but she doesn’t mind. On the contrary.

 

Text: Frank Maes, 2015

Dutch copy-editing: Mia Verstraete

English translation: Gregory Ball

 

 

 

 

 

 

 

The MAP IS NOT THE TERRITORY       Kunsthappening       2012

Al wandelend tekenen van een levende hoogtelijn in het landschap van Herzele, in het kader van kunstenfestival ARPIA 2012

De hele actie wordt gefilmd vanuit een helikopter en is een voorbereiding voor latere hoogtelijn-wandelingen in woeste, bergachtige streken zoals in Noord-Engeland, Schotland, Oostenrijk en Zwitserland.

Daar is het de bedoeling om blijvende hoogtelijn-wandelpaden te creëren die een organische lijn door het landschap trekken. Na enkele jaren zullen deze paden zichtbaar worden op Google Maps.

In Herzele wordt met deze happening een tijdelijke levende hoogtelijn getekend, die vanuit de lucht wordt vastegelegd.

Hoe verhouden individuen zich tot een landschap. Je kan tegenwoordig vanuit je zetel éénder welke plaats in de wereld bekijken via Google Maps. Tegelijkertijd ontstaat door de onmetelijke grootte van deze ruimte een behoefte tot kleinschaligheid, een behoefte om dit landschap uit te tekenen, letterlijk te structureren en in kaart te brengen.  Dit helpt om zich te positioneren in het globale landschap (the global cyberspace).

The map is not the territory  is een ingreep in het landschap waardoor het landschap op zich op termijn een kaart wordt.

Het landschap wordt gezien als een blad papier met hoogtelijnen, die letterlijk worden aangeduid en bepalen waar je staat. Ze vormen een referentiekader waarin het individu een houvast vindt.

Maar hoe verhoudt perceptie zich tot de realiteit?

Het landschap wordt  een bewegende maquette, waar je groepen aan de hand van tekens en markeringen in bepaalde richtingen doet bewegen en die op deze manier het landschap anders doet bekijken.

Door groepen mensen wordt een fysieke kaart getekend in het landschap die op haar beurt het landschap doet bewegen.

www.arpia-art.be

Met dank aan alle partners en sponsors, ARPIA, de piloot, de diensten van de gemeente Herzele, alle vrijwilligers, de Garden Angels, de wandelaars, de film crew, de fotografen, de landmeter, het mooie weer, de boeren voor hun weiland en alle andere ondersteunende krachten!

 

 

MIND THE GAP 2009 - 2011

Dolores Bouckaert & Griet Dobbels

Pendelaars in de metro van Londen worden elke dag herinnerd aan ‘the Gap’, i.c. het gat dat gaapt tussen perron en metrowagon. Zowel auditief als tekstueel wordt de waarschuwing ‘Mind the Gap’ voortdurend herhaald in de stations, waardoor het welhaast een hypnotiserende werking heeft op de pendelaar en eigenlijk niet langer de werkelijke dreiging verkondigt die schuilt achter die beroemde drie woorden.

Dolores Bouckaert en Griet Dobbels kozen de overkoepelende titel Mind the Gap om hun samenwerkingsproject, waaraan ze sinds 2009 werken, te benoemen. Op een eigenaardige manier is het gat, dat eigenlijk als symbool voor de Leegte of het Niets kan beschouwd worden, zeer ‘aanwezig’ in de kunst, en dit sinds het enigmatische Zwarte Vierkant van Malevitch. Veel kunst doet namelijk de existentiële verwarring ervaren die ontstaat rond het aftasten van het Absolute Niets. De Duitse kunstenaar Anselm Kiefer zei bijvoorbeeld ooit dat Kunst het voortdurend rondcirkelen is rond iets dat onzegbaar is, rond een zwart gat, of een krater waarvan het centrum ontoegankelijk blijft.

In de samenwerking tussen Dolores Bouckaert en Griet Dobbels slaat Mind the Gap uiteraard ook op de kloof die gaapt tussen hen in, tussen de werelden die beiden elke dag scheppen door middel van hun werk. Die kloof is, zoals ze het zelf verwoorden, een niemandsland.  Het aftasten van die kloof en het zoeken naar mogelijkheden om het te overbruggen, vormden voor Dolores Bouckaert en Griet Dobbels de uitdaging voor Mind the Gap.

De samenwerking tussen beide kunstenaars kreeg vorm door intense gesprekken, ateliersessies en tentoonstellingsprojecten. De twee zeer verschillende intuïties zorgen voor heel diverse creatieve impulsen. Mind the Gap is zo een uitdijend dialoog zonder finaliteit voor ogen. Uit het één kon en kan altijd weer iets daaropvolgend ontstaan: een performance, een fotoreeks, een collage, een installatie, een reis, een video, een boek, een tentoonstelling, … Door niet voor het compromis tussen twee artistieke visies te kiezen, maar integendeel de visie van de ander te gebruiken als uitdager voor de eigen visie, wordt een ongedwongen en onvoorspelbaar creatief spel mogelijk.

Het toonmoment in Netwerkgalerij Aalst en de tentoonstelling in Galerie Jan Dhaese in Gent zijn gecondenseerde presentaties van een aantal denkpistes die beide kunstenaars de laatste twee jaren bezighielden. De voorstelling van een wandeling werd de centrale metafoor voor de zoektocht naar een beter begrip van de ander, en van zichzelf. De solitaire wandeling fungeert als gedachtegenerator: ideeën die ontspruiten bij de kunstenaars zetten zich over naar de in gedachte verzonken toeschouwer. Veel meer dan getuige van de wandeling, wordt het publiek zo participant in de ervaring van de ambigue gevoelens van vereenzaming en verbondenheid. De gedachtestromen die ontstaan tussen de kunstenaars onderling en de toeschouwer kunnen evengoed onmiddellijk weer vervliegen en verloren gaan als ook inspiratie geven voor nieuw gegenereerde denkpistes omtrent het leven.

Tanguy Eeckhout, 2011

 

 

 

Griet Dobbels

Vanuit vogelperspectief bekijkt ze de wereld. Ze hoort niet bij een zwerm, niet bij een vluchtstroming. Griet Dobbels is vogel-vrij. Vanaf het wijde zwerk speurt en zoekt ze; ze ziet het allemaal wel maar met de nodige afstand. Haar werk is dan ook zo zwevend concreet en zo vervreemdend dichtbij. 

300 kilo Cultuur. Anderhalve km lange lectuur. Kunst uitgedrukt in cijfers. Maar niet in geld. Het is een beetje derouterende, ontnuchterende kunst: een boek dat opgepeuzeld kan worden. Teksten van wijsgeren, kunstcritici, een bankier, een collectioneur, culinaire specialisten,... Eerbare auteurs in een eetbaar boek. Smossen met cultuur is bijna godslastering. Vloekt Griet Dobbels? Ze bekijkt de dingen en de wereld nogal averechts. Hoe gaan mensen met cultuur om? Ze vreten het; soms obsessief, kannibalistisch zelfs. Haar werk stelt schijnbaar simpelweg de vraag. Voor eenieder begrijpbaar en leesbaar: een boek of een grote rol in witte ouwel (hostie) en daarop lillende letters gedrukt in vreetinkt. De zacht zoete geur die zo'n boek verspreidt, doet watertanden. Maar je kan kunst toch niet opeten. Of wel? Is kunst dan geen voedsel voor de geest? Consumeren of consu-minderen we kunst? Is de herinnering het enige overblijfsel na het verbruik van kunst? 

Inzake heiligschennis is Griet Dobbels niet aan haar proefstuk toe. In 2000 sculpteerde ze al eens een eetbaar beeld. Een Mariabeeld in rundervet en vogelgranen. Het stond tentoongesteld - in het kader van de Londense "Secret Gardens" - in de tuin van een bejaardentehuis. Hoe sterfelijk is een mensenleven? Hoe onsterfelijk is kunst? Met de tijd en de vogelbekjes veranderde de sculptuur; ze krimpt. Als een beeldhouwwerk van een kathedraal, verschrompeld door zure regen en de tand des tijds, veranderen Maria's vormen. Tot enkel de sokkel overbleef. Het plastische werk had wel een heel andere dimensie gekregen. 

Kunst voor de eeuwigheid en een Oscar voor de kunstenaar, Griet dobbelt met onsterfelijkheid. 

In tegenstelling tot haar keramische vorming, bakt ze haar artefacten niet voor altijd. Haar beelden zijn meer dan breekbaar. Ze zijn kwetsbaar en net daardoor ook zo ontroerend. 

Aangrijpend was ook haar ingreep in Kasterlinden,een tehuis voor jongeren met een visuele, motorische, mentale of auditieve handicap. Aan lange relingen hechtte ze voorwerpen als steun en oriëntatie. In de badkamer worden aan een inox leuning zeepjes en sponsjes in aparte kleuren en vormen geplakt. In het klaslokaal hangen zakken met ritsen, knopen, muziekinstrumenten. Een leuning om mentaal te steunen. 

Aanraken. Tactiliteit zit verweven in haar werk. Zintuigen zijn er om af te tasten. Daarom was haar oorspronkelijke opleiding als grafisch vormgeefster een keurslijf. Het was ook te abstract: letters werden tekens zonder achtergrond. Die beperking zette haar ertoe aan keramiek te gaan studeren en dat bracht haar naar het prestigieuze Londense Royal College of Art en zelfs 3 maanden in Japan.  

De properheid van het land van de rijzende horizon bracht haar op het idee van een bizarre kubus van zakdoekjes. Zakdoekjes in reclamepakjes die overal worden uitgedeeld. Nette mensen, die Japanners, zeker met een publiciteit van pornoproevertjes. Dobbels stapelde ze tot een hectische vorm met een holte erin. Een holte - het tegenovergestelde van een uitstulping - die een zekere magische aantrekkingskracht heeft. Eenzelfde motief was ook terug te vinden in haar keramiekwerk uit die periode.  

Vrouw Holle-Bolle uit het sprookje creëert inderdaad feeërieke beelden: een installatie van petflessen waarbij hoe verder je evolueert in het kunstwerk, hoe meer je met je hoofd tegen de kunst botst. Kunst als frustratie.

En vooral niet elitair: in Brugge spreken ze nog over de kunstzinnige bruisballen die badgasten deden... zwemmen in het geld. In het kader van Brugge, culturele hoofdstad 2002 en in samenwerking met de Nationale Bank, bedacht Griet Dobbels een ludiek artistieke actie. Met de leerlingen van een cultureel niet voorbestemde beroepsafdeling werd een heel actie- en communicatieplan opgezet. Brainstorming werd geboetseerd tot welriekende badballen. Geld werd roze gewassen.

Poëtisch surrealistisch en onderhuids rebels zijn ook de "Winds Socks", windzakken op de dijk van Knokke. De natuur, de wind, de zon betoveren de kunstwerken; natuurelementen bepalen hoe de gestreepte textielhulsels - als op luchthavens - zich aftekenen. Zoals in haar vele andere werken trekt Griet Dobbels zich, eens het denk- en realisatieproces voltooid, terug. Ze heeft de kousen van de wind ontworpen, gefotografeerd in het straatbeeld, bijgewerkt en bijgetekend op de afdrukken. Maar elke kunstwerk is anders. Niet alleen in het hoofd  van de kijker, maar ook in de tijd en op een plek. Het zijn -schijnbaar - zo’n achteloze ingrepen maar zo’n wezenlijke, fundamentele queesten.

Wat is waar en werkelijk als het anders wordt ervaren, gezien, gevoeld, ondergaan? Wat is illusie? Wat is vergankelijkheid? En waarom helpt schoonheid? Waarom zijn de werken van Griet Dobbels wel stil maar niet kil? En hoe komt het dat er ergens - heel diep - een mankement knaagt? 

Knagen, zoals de marmotjes, mensjes die naar het grote boek der wijsheden komen gerollebold. Ze sabbelen en knabbelen aan de artistieke thora. Misschien herinterpreteren ze het verhaal;  misschien zijn ze een metafoor van haar eigen (Vlaamse) aard om alsmaar nijver te nijveren. In de olijke tekeningen zijn de wezentjes olijk maar eens in beweging op de animatiefilm worden het knaagdiertjes. Knagen ze aan ons artistiek, vooringenomen snobisme? 

Stoffen sculpturen, badbruisballen, vergankelijke beeldhouwwerken, fotocollages, tekeningen, eetbare boeken, animatiefilms vertellen allemaal dromen van een werkelijkheid, over tevelen en tekorten,... over een kunstenares die grenzen aftast en vragen stelt.

Eindigt een eetbaar boek met een punt? Met een vraagteken? Een vraag naar nog?

Eliane Vandenende, 2008

 

 

 

Links

www.emergent.be

www.bepartlive.org

www.posture-editions.com

http://jonasvansteenkiste.blogspot.be

www.arpia-art.be

www.netwerk-art.be

www.jandhaese.be

www.duchamps.org

www.museumdd.be

www.eugene-and-louise.be

www.notanothergraphicdesigner.com

 

Resume

2016

- BAD, Eskimofabirek, Gent in collaboration with Arture, curated by Sven Vanderstichelen

- Arture #5, curated by Els Vermeersch en Griet Dobbels

2015

- Artist book Straight Line Attempt (Posture editions Nr 16) in collaboration with B-Part, Waregem (B)

- Solo Show 30 Wind Socks Revisited, Cultural Center Knokke-Heist (B), curated by Patrick Ronse, artistic director B-Part, Waregem (B)

- In de luwte van de tussentijd, Art Festival Watou (B), http://www.kunstenfestivalwatou.be

- Artist in residence at Braye-Dunes (FR): With a seaview in collaboration with Emergent Gallery, Veurne (B)

- Group show Take Position, Emergent Gallery, Veurne (B), curated by Frank Maes, http://www.emergent.be/nl/contenu/positie-kiezen

- Group show Art traces at the Western Front, Flanders Fields, Langemark(B), curated by Hilde Van Canneyt

 

 

2014

- Be-Part residentie, juli - september

- The Daylight Show, september-oktober, Suns and Stars Exhibitions op Landgoed Zonnestraal, Hilversum, NL

- solo, Galerie Bruthaus, Waregem, oktober november

- publicatie art@school ism Jan De Cock

- The map is not the territory, groeps tentoonstelling, Harelbeke

- Editie voor publicatie KULeuven

- The map is not the territory, Hexam, Northumberland, UK

 

2013

- voorstelling publicatie en performance: Mind the gap ism Dolores Bouckaert, MDD, Deurle

- Badly Natured, Nest, Den Haag, NL

- Transformation, Transfo, Zwevegem

- art@school ism Atelier Jan De Cock, Brussel en UGent

 

- zwerm 03, VERBEKE FOUNDATION editie Zwerm 03, stekene

 

2012

- Mind the gap (ism Dolores Bouckaert en Benny Vandendriessche), De Halle, Geel

- art@school ism Atelier Jan De Cock, Brussel

- The map is not the territory, ARPIA 2012, St-Lievens-Esse, www.arpia-art.be

- Cutting Edge Women, Verbeke Foudation, Stekene

 

2011

- ARPIA 2011, St-Lievens-Esse, www.arpia-art.be

concept voorstelling The map is not the territory (realisatie ARPIA 2012)

- Mind the gap, a kind of correctness Galerie Jan Dhaese, lente 2011

- video performance Mind the gap, the director's cut, Netwerk Aalst

 © Griet Dobbels en Dolores Bouckaert (in samenwerking met Benny Vandendriessche)

- Cutting Edge Women, Verbeke Foudation, Stekene

 

2010

- groepstentoonstelling: MEER Voorkamer, Lier september - oktober 2010

- groepstentoonstelling: My gated communities, Basement Galerie Marion De Cannière, Antwerpen

- Video en installatie: Zwerm 03, Verbeke Foundation, Stekene - www.verbekefoundation.be - mei-okt 2010

- Kunstvlaai, Amsterdam, mei 2010,(i.s.m. Brakke Grond)www.kunstvlaai.nl

  video performance Mind the gap

  © Griet Dobbels en Dolores Bouckaert (in samenwerking met Benny Vandendriessche)

- Galerie Marion De Cannière, Antwerpen: Mind the gap; in residentie met Dolores Bouckaert

  10 februari tot 21 maart 

- Netwerk, Aalst: ruimtelijke installatie (Many more than before), video installatie (On hold),

  beperkt publiek toonmoment performance Mind the gap met Dolores Bouckaert  www.netwerk-art.be


 

2009

- 'Mind the gap' samenwerking met Dolores Bouckaert: Netwerk (Aalst)

   28 november 2009 tot 23 januari 2010, www.netwerk-art.be

- 'Mind the gap' samenwerking met Dolores Bouckaert: Working Title Festival, Pianofabriek (Brussel)

  december 2009, www.workspacebrussels.be

- Verbeke Foundation, Stekene, mei - november, www.verbekefoundation.be

- AIR, performance met Dolores Bouckaert:

  ism:  Stuk, Leuven

        De pianofabriek, Brussel

        Netwerk, Aalst

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist 

(van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2008

- Brainbox, croxhapox, Gent, ( www.croxbrainbox.blogspot.com )

- work in progress performance ism Dolores Bouckaert 

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2007

- Picture This Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2006

- "Masterplan Noordwijk aan zee" work in progress

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2005

- City in motion "Utopia festival", Tacktoren, Kortrijk

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2004

- Kleiproef 16, Antwerpen 

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2003

- Benefit Aprior, MUHKA

- Metropolitan Diamond of Europe, Gallery  Archetype, Brussel

- Metropolitan Diamond of Europe, Biënnale van architectuur, Rotterdam

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2002

- Brugge 2002: "Artists in Residence", samenwerkingsproject tussen scholen, kunstenaars en bedrijven

"Zwem je rijk!"

- Kunst in publieke ruimtes (Koning Boudewijnstichting)

Kasterlinden, school voor visueel, auditief, mentaal en motorisch gehandicapten, Anderlecht

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2001

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

 

2000

- "30 windsocks" op de zeedijk  van Heist tot Het Zoute in Knokke-Heist (van de paasvakantie tot de herfstvakantie)

- "Secret Gardens", Greenwich & Docklands International Festival, London

 

1998

- I never promised you a rose garden - Beelden Buiten, Tielt

- Galerij CD, Tielt

 

1997

- PARA-site , Guldenvliesgalerijen, Brussel

 

1996 

- B-Space Gallery, Kobe, Japan

- Bandol, Frankrijk

- Gallery Belgium Flanders exchange Center, Osaka, Japan

- Gallery Gallery, Kyoto, Japan

- INTERSECTION, Gallery Open hand, Reading, Londen

- INTERSECTION, Margret Harvey Gallery, St Albans, Londen

 

1995

-Kyoto City University of Arts, Kyoto, Japan

 

 

 

Beursen en Prijzen

 

2003

- gewone werkbeurs Vlaamse Gemeenschap 

 

2000

- Projectbeurs Vlaamse Gemeenschap

- Beurs Koning Boudewijnstichting

 

1996

- Laureaat foundation spes

- Beurs Vlaamse Gemeenschap

- Beurs Rotary

 

1994

- Beurs The British Council

- Beurs Vlaamse Gemeenschap

 

 

Opleiding

 

Roeselare° 8-8-64 

1994-1996: 

Royal College of Art, Londen, Master Degree Course in Arts

Okt.-Dec. 1995:

Exchange student at Kyoto City University of Arts, Japan

 

1991-1994: 

ST-Lucas, Gent: Meester in de beeldende kunsten

 

1982-1986:

ST-Lucas, Gent: Toegepaste kunsten

 

 

 

Address

's Gravenstraat 69
B9810 Nazareth

Telephone

+32 (0)9 222 3005
+32 (0)474 78 75 78

E-mail

info@grietdobbels.be